زندگي‌ِ بي‌محور و فاقد اصل‌، نتيجه‌اي جز فرو رفتن در تناقضات و مبارزه با خود در بر ندارد.

 اگر يك انسان نتواند اصل تعهد را در زندگاني خويش قبول كند، مانند اين است كه نمي‌داند از كجا آمده است‌.

اعتقاد به خداوندي كه نقشي در زندگي‌ِ معتقد ندارد، اعتقاد نيست‌، بلكه نوعي از پديده‌هاي دروني است كه تشريفات رواني ناميده مي‌شود.

سال نو مبارک. سال خوبی و برای همه شما ارزو میکنم.

در یکی از روزهای اولیه این ماه زیبا سالگرد ازدواجم بود.

توی دوتا پست قبلی خیلی از خوانندگان فکر کردند که این مشکل برای خودم پیش اومده. برای همین فکر کردم یه عذر خواهی به همسر عزیزم بدهکار شده باشم.

این پست هم برای تشکر از ایشونه هم عذر خواهی

ولی اینقدر اعصابم از دست آدمای متظاهر داغونه که حد نداره.

آدماییییییی که وقتی باهاشون حرف میزنی اینقدر مظلوم و مدافع حقوق بشر مخصوصا خانوما هستند که نگو

ولیییییییییی امان از وقتی که کلید مبندازن و در منزل و باز میکنند

میشن یه برج زهر مار به تمام معنا

مگه میشه باهشون حرف زد

تازه دست بزن و کبود کردن و زبون فحش و بد وبیراه شون هم که نگو و نپرس

حالا به هم حق میدید که این شعر و بخونم و برای اپ هم ازش استفاده کنم؟!!!!!

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می​کنند

چون به خلوت می​روند آن کار دیگر می​کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می​کنند

گوییا باور نمی​دارند روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می​کنند

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان

کاین همه ناز از غلام ترک و استر می​کنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان

می​دهند آبی که دل​ها را توانگر می​کنند

حسن بی​پایان او چندان که عاشق می​کشد

زمره دیگر به عشق از غیب سر بر می​کنند

بر در میخانه عشق ای ملک تسبیح گوی

کاندر آن جا طینت آدم مخمر می​کنند

صبحدم از عرش می​آمد خروشی عقل گفت

قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می​کنند

اي بر گذشته زملموس ؛  اي داستاني
ارث اساطيري ِ ليلي  ؛  باستاني
تو جذبه ي استحالت ؛ هواي ِ رسيدن
که رو دها را ؛ به دريا شدن مي کشاني
تو شوق ِ  پر وانگي ؛ آرزوي ِ  رهائي ؛
که ؛ پيله ي اختناق ِ  مرا مي دراني
معشوقي ؛ از تيره ي منقرض گشته ي گل
با روحي از سبزه ؛ در هياًتي  ارغواني
تصوير يک بيت ؛ از دفتر ِ  شعر حافظ
مصداق ِ  يک نقش ؛ از لاي ِ اوراق ِ ماني
لحن ِ  همايوني تو ؛ حرير ِ نوازش
دستِ پرستار ِ تو ؛ مخمل ِ مهرباني
لبخند ِ دلچسب و شيرينت ؛ آميزه اي پاک
از شيطنت هاي ِ طفلي و خواب ِ جواني
اي چون افق ؛ مشترک   در ميان ِ  دو جوهر
اکنون زميني بدانم ترا ؛ آسماني ؟
اي معني ِ خواستن ؛ تا به اندازه ي اوج
گسترده ؛  نام ِ  توبا عشق ؛ تا بي زماني
فصل ِ تنت ؛ بر ورق هاي ِ  سرخ معطر
رنگين ترين ؛ فصل ِ مجموعه ي ِ زندگاني
فصلي که مي خواهيش ؛ بعدِ هر بار ؛ خواندن
بي حس ِ تکرار ِ يکبار ِ ديگر ؛ بخواني
وقتي که من ميچرانم ؛غزال ِ لبم را
گر دشت باشد تن ِ تو ؛ زهي ؛اين شباني
اکنون که بيگانگي ؛ روح  ِ شهر است و با من
تنها تو هستي ؛ که همدل شدن مي تواني
با من از اين ؛ بيش از ين بيشتر ؛همدلي کن
اي فصحت ِ صرف؛ در مبحثِ همزباني

حسين منزوي

از وقتی که یادم می آید ماه بهمن ماه زیبا، شیرین و پر از خاطره بوده است.در این ماه حال و هوای خانه پدری ام جور دیگری بوده و است. شعرها و آهنگ ها، عکس ها و فیلم هایی که از تلویزیون پخش می شود برق چشمان مادر را چند برابر می کند. کاملا از چهره مادر پیداست که این روزها در خانه نیست، اگر چه در آشپز خانه مشغول پخت و پز است یا در گوشه و کنار خانه مشغول روفت و روب، ولی در واقع هیچ کجای خانه نیست. او این روزها در خیابان های بهمن 57 تهران در رفت و آمد است.

تمام شخصیت ها  با صدا و تصویر برایم قابل شناسایی است. از هر کدام خاطراتی به یاد دارم. در حالی که در آن روزها حتی وجود خارجی هم نداشتم. ولی انگار در جای جای خیابانهای تهران 57 قدم زده ام، البته با خاطرات مادر.

مادر از آن روزها طوری تعریف می کند، که بارها آرزوی حضور در آن روزها را در دل گذراندم. ولی وقتی این آرزو را بر زبان می آوردم مادر با چشمانی پر از آرزو لبخندی می زد و می گفت: نه. هیچ وقت چنین آرزویی نکن.آن روزها، روزهای سختی بود خیلی سخت.

ولی نمی دانم چرا او همیشه برایمان از زیبایی های آن روزها می گوید و می گفت.

شاید من هم روزی فقط از شیرینی های این روزها به دخترم بگویم و تلخی ها را در همین گذشته ی فردا دفن کنم تا همیشه خاطرات خوش و لذت بخش نور راه آینده باشد.

دوستت دارم بهمن،

به خاطر همه خاطرات خوشی که در دل و ذهن مادر جای دادی تا او آن ها را برایم تعریف کند. 

تا گلو گریه کند بغض فراهم شده است

چشم ها بس که مطهر شده، زمزم شده است

نه فقط شاعر این شعر عزا پوشیده است!

واژه هایش همه، همرنگ محرم شده است

ظهر داغی ست، عطش ریزی روحم گویاست

از سرم سایه طوبا نفسی کم شده است

« هرکه دارد هوس اش» نه! عطش اش بسم الله

راه عشق است به این قاعده ملزم شده است

سوگواران شما، مرثیه خوان خویش اند

بی سبب نیست که عالم همه ماتم شده است

«من مَلِک بودم و فردوس برین» می داند

این مَلِک شور که را داشت که آدم شده است

من نه مداحم و نه مرثیه سازم- اما

سرفراز آن که به طوفان شما خم شده است

محمد علي بهمني

در گوشه ای از آسمان- ابری شبیه سایه من بود

ابری که شاید مثل من- آماده­ ی فریاد کردن بود

من رهسپار قله و او راهی دره- تلاقی مان

پای اجاقی که هنوزش آتشی از پیش بر تن بود

: خسته نباشی.[پاسخی پژواک سان از سنگ آمد]

این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک روشن بود

بنشین! نشستم، گپ زدیم- اما نه از حرفی که باما بود

او نیز مثل من- زبانش در بیان درد الکن بود

او منتظر تا من بگویم- گفتنی های مگویم را

من منتظر تا او بگوید، وقت اما- وقت رفتن بود

گفتم که لب وا میکنم [با خویشتن گفتم]- ولی بغضی

با دستهایی آشنا، در من به کار قفل بستن بود

او خیره بر من، من به او خیره- اجاق نیمه جان دیگر

گرمایش از تن رفته و خاکسترش در حال مردن بود

گفتم: خدا حافظ.- کسی پاسخ نداد و آسمان یکسر

پوشیده از ابری شبیه آرزوهای سترون بود

تا قله یک نفس باقی نبود- اما غرور من

با چوبدست شرمگینی- در مسیر بازگشتن بود

**

چون ریگی از قله به قعر دره افتادم- هزاران بار

اما من آن مورم که همواره به دنبال رسیدن بود.

محمد علی بهمنی

شخصي كه تنها نيروي انديشه را به‌كار ببندد و جز انديشه‌، فرصت فعاليّت به هيچ‌يك از قواي دروني ندهد، مانند اين است كه فقط يك عينك به چشم دارد.

بخنديم‌، امّا سرمايۀ خندۀ ما، گريۀ ديگران نباشد.

جهان يا انسان‌ِ بدون حركت‌، مساوي است با نيستي‌.

دواي جهالت‌هاي بشري‌، سؤال است‌. بياييد آنچه را نمي‌دانيم‌، سؤال كنيم و تا بتوانيم‌، سؤال‌ها را بي‌جواب نگذاريم‌.

وجدان تاريخ‌، همواره قلمي براي كشيدن خطّ سرخ به اباطيل و مزخرفات و اسماي دروغ‌گويان آماده كرده است‌.

علامه جعفری.